In een film die ik laatst zag, zat een man in een schuur opgesloten. Het kot stond midden op een eindeloze bergweide. De man kon zijn vrijheid bijna aanraken, maar erbij komen kon hij niet. Het enige dat hem ervan scheidde, was een houten wandje.
Zo kun je ook opgesloten zitten in je eigen geest, dacht ik. Je stelt jezelf telkens opnieuw dezelfde vragen, komt met dezelfde oplossingen, verwerpt ze om dezelfde redenen en komt weer uit bij dezelfde vragen. Vermoeiend en weinig effectief.
Een directeur in een grote gemeente vroeg mij in zijn plaats een paar vergaderingen voor te zitten. Zelf zou hij als deelnemer aanschuiven. Hij is nieuw in de functie en wil zijn handen vrij hebben om zich te kunnen concentreren op de inhoud, de mensen en de sfeer. Het vergaderproces managen liet hij aan mij over.
Al geruime tijd begeleid ik klanten bij het introduceren van zelfsturende teams. Begeleiden is eigenlijk niet het juiste woord, want dat doet een adviseur en dat ben ik niet. ‘Facilitator’ is, hoe lelijk die benaming ook moge zijn, een betere omschrijving van mijn rol.
Door het nieuwsbombardement over de euro(pa)-crisis lees je er niet zoveel meer over, maar de Occupy-beweging is still alive and kicking. Nog steeds bivakkeren er overal ter wereld duizenden mensen in tentjes om hun ongenoegen uit te spreken.
Over wat? Over van alles en nog wat, maar vooral over de banken en het Grote Graaien. Actieleiders zijn er niet, duidelijk omschreven doelen, eisen of plannen evenmin. Dat kan nergens toe leiden, is dan ook de snelle conclusie van menigeen.
‘Your competitive motivation score is 0.’ Zo, daar kan ik het mee doen. De conclusie staat in mijn ‘creativiteitsprofiel’. Ik wil kijken of ik een dergelijk profiel in mijn werk kan gebruiken, dus ik heb mezelf als ‘guinea pig’ opgeworpen.
